२०८१, ५ जेष्ठ शनिबार

हजुरको मुख भन्दा , त्यो मुहारमा सुख र हाँसो हेर्न रहर छ आमा !

भगवती शाही  

आफू भरिया भएर मलाई शहरिया बनाउने मेरी आमालाई एउटा फरिया किन्ने हैसियत बनाउनु छ ।

३६५ दिन मध्यको आज विशेष दिन जुन दिन आज म तिम्रो काखबाट बाध्यताबस टाढा छु ।त्यो खरले छायको घर भन्दा मेरो पहिलो घर भनेको तिम्रो गर्भ हो । त्यो गर्भबाट आफु मर्ेर मलाई यो संसार देखायौ । तिमि आफु भोकैबसी मलाई आफ्रनो कहिले तिर्न नसक्ने रिण लगायौ ।

तिम्रै काखमा लुटुपुटु गर्न मन नभएको मलाई पनि कहाँ होर ? आखिर पैसोनै त रहेछ सबथोक एउटा भएको तिमीसँगपनी बस्न पाउदिन । फेसबुकको वालमा रंगिएका सम्पुर्ण आमाहरुको तस्विरले मलाई यी शब्द कोर्न विवश बनायो । आमा मलाई आजै जस्तो लाग्छ तिमि सँग आफ्रना जिद्धीपन देखाएका ति पलहरु अझपनि मेरा यी मनसपटलमा ताजै छन् ।

तिमिले कसरी सक्यौ आमा पराईको घरउज्लो पार्न मैलेत आफ्रनै अनुहार पनि उज्यालो पार्न सकेकी छैन । यदि गुमाएको चिज फेरी माग्न मिल्थ्योभने म मेरो बाल्यकाल माग्ने थिय । जुन एकदमै सुख र खुसिको साथ बितेको थियो । गाउमा जन्मभएता पनि कुनै राजकुमारीको भन्दा पनि कम थिएन मेरादिन चर्या । घरपरिवारको एक्लि सन्तान साथ तिमी र बाबा कैले केहिकुराको कमी भएन । जिन्दगी जिउर्दै जाने क्रममा उमेर बढ्रदै गयो इच्छा र चाहानाहारु आकासीदै गए ।

कुरा एकदिनको हो आकाशमा कालो बादल मडारीएझै कतिबेला दुखले मेरो जिवनमा प्रवेश गर्याे पतै पाईन । ति सबै क्षेणलाई नसम्झेको होईन । बिगतका अतितलाई यसै कथामा पोख्नपनि चाहिन । मेरो लागि औशीको रातझै अन्धकार थियो । म त्यो दिनलाई सम्झिन पनि सक्दिन । जुनदिन मेरो घरको खम्बा ढलेको थियो । तिम्रो सिउँदो पुछिएको थियो । हाम्रो खुशि लुटिएको थियो । तिम्रो लागि म र मेरो लागि तिमि बाहेक हाम्रो लागि अरु काहि भएनन् । सुखमा हात थाप्नेहरु धेरै थिए दुखमा हात दिने कोहि भेटिएनन् ।

देख्नेहरुले त भन्छन घरको एक्लो छोरी छस रमाइलो छ भनेर । तर तिनीहरुलाई केथा भएकी एउटी आमालाई खुसीदिन नसक्नुको पिडा । रातभर निन्दा लाग्दैन तिम्रो बुढेसकालको साहारा बन्न सकेको छैन । तिमी बिरामी हुदा पानी दिन समेत पाएको छैन मुटु भक्कानिएर आउँछ आमा ।। रातीको १२ बजे तिमीलाई सम्झिएर रोएको छु । पिडा पोख्ने ठाँउ कतै छैन तिमीलाई सुनाउ तिमीलाई चिन्ता हुन्छ । अरु कोही छैन पिडा सुन्न लाएकको सबैले मजाक मात्र बनाउछन । यो शहर निकै निर्दयी छ आमा छन त मान्छेहरुकै भिडमा छु तर नितान्त एक्लो ।। यो सुविधा सम्पन्न शहरमा भक्कानिएर रुने ठाँउ बनाउन भुलेछन आमा ।।

प्यारी आमा अझै सफल भैसकेको छैन म केहि समय त्यो जवानी बाचाई राख्नु ल । कति थाक्यौ होला है घरपरिवार मेरो जिम्वारीको भार समाल्दा समाल्दै थकान मेट्ने खुब धोको होला है । सोच्छौ होला आफ्नो काँधको भार मेरो काँधमा थमाउला । म कहिले त्यसको लाएक हुला जिवनको त्यो थकान तिमि लार्इं पनि त मेट्न मन हुदो हो । सबै दुख भुलेर सुखको एक टकमा रमाउन त्यो पलको त्यो दिनको निकै आतुर होला । मपनि निकै प्रतिक्षामा छु ।

ृष्टिको सर्वश्रेष्ठ रचना तिमी, तिम्रो मुहार सदाभरी हाँसेको हेर्न पाउँ , मेरो भोकको खाजा अट्ने च्यातिएको पटुकि फेर्न पाँउ अमर त कोहि हुदैन थाहा छ । जति दिन बाँच्छेउ तिमी सदैब हाँसेको हेर्नपाँउ । तर आमा त्यो तिम्रो ओठमा मुस्कान ल्यानलाई अझै केहि समय लाग्ने भयो् । तब सम्म तिम्रा ति चाउरीदै गएका गालाहरु मुस्काउदै हौसला र साथि बनि सदैब बाँचिराख्नु ल । म निरन्तर संर्घषमा छु तर कता कता मन पिरोल्छ ।

ओछ्यान नजिक बढ्दै गएका औषधिको चक्कि र डब्बा अनुहारभरी स्पष्ट देखिन थालेका बुढ्यौलीका ति सुन्दर रेखा र धब्बा, ओहो ! मेरि आमा बुढी पो हुँदै गैईन, काला केशहरुमा हिउँ बर्सिए झैँ गरि सेता हुँदै गएछन काम्न थालेछन पाखुराहरु, गल्न थालेछन पाउहरु, अनि धर्मराउन थालेछन आँखाहरु,आमाले नै सिकाउनु भएको गणितको जोडघटाउमा कुन शुत्र होला मेरि आमाको उमेर घटाउने ? कुन शुत्र होला मेरि आमाको लागी घुम्ने समयचक्र रोकि दिने? आजकल आमाले डाँडा माथी डुब्न लागेको घाम हेरिरहँदा डर लाग्छ, हरेक पल्ट हस्पिटल जाँदा डाक्टरले थपी दिने औषधि देख्दा डर लाग्छ, बैज्ञानिकहरु चन्द्रमा र मङ्गल ग्रहमा पुगे भन्छन् कुनै यस्तो शुत्र नि बनाउन संसारका सबै आमालाई प्रकृतिको नियम तोडि अमर बनाई दिने !

तर चिन्ता नगर मेरी आमा हार खाएको पटक्कै छैन । मैले चाहेको जिवन दिएकी छौ केही समय पर्खयौ एकदिन तिमीले चाहेको जिवन दिने लायकको हुने छु । छोरी सफल होस भनेर धितो राखेका कयौ खुसिहरुलाई दोब्बर बनाएर फिर्ता नगरे सम्म कहिले हिम्मत हार्ने छैन आमा धेरै माया मिठो सम्झना मेरो मुटु ।।